اينگونه بود كه تمام نشستهائي كه با پادشاه صورت مي‏گرفت دو ساعت و يا سه ساعت اول براي حرفهاي معمول اختصاص داشت و طبق عادت شاه قلم را برداشته و چند بيت شعر از اشعار قديمي مي‏نوشت و معمولا پرستيژ بزرگان را به‏ خود مي‏گرفت چرا كه دوست داشت هميشه چنين تظاهر نمايد كه در زبان و حكم‏ عربي استاد مي‏باشد و اصولا دوست داشت كه اين موضوع را جلو هر ميهمان‏ خارجي ابراز نمايد.

اين بار نيز طبق عادت-پس از پايان مراسم استقبال-افراد قصر را به اطاقش‏ فراخواند و با آنها شروع به دوست داشتني‏ترين بازي نمود و آن عبارت بود از معماها،به اين صورت كه شاه با اطرافيان در موضوع لغت و تاريخ عرب سئوالهاي‏ بسياري را مطرح مي‏نمود سپس يك بيت شعر باستان قرائت مي‏كرد و از آنها مي‏خواست تا منبع و نام شاعر را مشخص كنند و اطرافيان هر چند اگر پاسخ را نيز مي‏دانستند خود را به تجاهل زده گويي هيچ چيزي نمي‏دانند تا اينكه مشخص شود كه تنها شاه داراي علم و معرفت بوده و پيروز ميدان مي‏باشد.

من به او اشاره كردم كه صبر كند. صحبت ادامه يافت و پس از پذيرايي اوليه ما را به سالن غذاخوري بردند در آنجا به دستور شاه شام مفصلي براي ما تدارك ديده بودند،سپس بحث ادامه يافت‏ و سخن درباره شعر قديم در جريان بود نيمه شب فرا رسيد و براي ما قهوه آوردند و بار ديگر سخن از شعر بود اكنون ساعت يك بعد از نيمه شب را نشان مي‏داد و وقت‏ آن رسيده بود كه به سوي اسرائيل بازگرديم و اين امر مي‏بايست قبل از سپيده‏ صورت گيرد.

موشه دايان ديگر صبرش لبريز شده و ناخن‏هاي خود را كنده بود و هنگامي كه من با عذرخواهي پي در پي و تشكر از ميهمان نوازي گرم شاه از وي‏ اجازه خداحافظي مي‏خواستم،رنگ دايان زرد شده و با آرنج به پهلوي من زد و در حاليكه غضبناك بود به گوش من گفت...آيا مي‏خواهي بروي؟به ياد بياور كه ما براي چه چيزي آمديم...

من به آرامي به وي گفتم:صبر كن،وقتي من بلند شدم و خواستم راه بيفتم تو نيز بلند شو.......

يك بار ديگر از مرز گذشتيم در حاليكه ما لباس افسران ملل متّحد را بر تن‏ داشته و عبد اللّه التل در آن طرف مرز در انتظار ما بود عبد اللّه خودش ما را از پشت‏نيروهاي اردني عبور داده و به اتومبيلي كه در انتظار ما بود رساند اين بار اتومبيل ازاتومبيلهاي گران قيمت متعلّق به قصر شاهي بود جلوي اين اتومبيل پرچم سلطنتي‏برافراشته شده بود علاوه بر آن بر روي درب‏هاي آن نشان‏هاي سلطنتي نقش بسته‏ بود.

شيشه‏هاي اين اتومبيل با موادي پوشانيده شده بود تا كسي كه در داخل آن‏ نشسته است مشخّص نباشد و اين فرد از ديد هر كسي كه در صدد است تا از حضور افراد داخل اتومبيل آگاهي يابد در امان باشد هر چند كه با دقت نگاه كنند.

همچنين به علت اين كه پانسمان سياهي كه بر روي چشم موشه دايان قرار داشت و به خوبي هويت او را آشكار مي‏نمود مشخص نگردد.

عبد اللّه التل ما را در اين سفر همراهي مي‏نمود تا از نگهباني‏هاي ارتش مستقر در مسير عبور داده و ما را راهنمايي كند،و هنگامي كه من به جايگاه ويژه او نزد پادشاه و ميزان مؤثر بودن او پي بردم تا حدي كه او مي‏توانست در امري خلل وارد كرده و يا تسهيل بخشد به همين جهت من در اين سفر طولاني فرصت را غنيمت‏ شمرده و او را جلب همكاري نمودم.

بنابراين من عبد اللّه را نسبت به خواسته‏هاي خودمان از پادشاه آگاه كردم و او به سخنان من گوش فرا داد بدون اين كه چيزي بگويد گويي اهميّتي به موضوع‏ نمي‏دهد ولي من اضافه كردم:اگر شاه به درخواست‏هاي ما پاسخ مثبت دهد بي‏شك اقدامات اجرائي آن بر عهده او(التل)خواهد بود چرا كه در اين صورت‏ انتقال يك باره هفتصد اسير از مفرق تا قدس با استفاده از تاريكي شب بر عهده وي‏ خواهد بود.

«من همچنين گفتم ما مي‏دانيم كه او مي‏بايست بدون اينكه خبر مزبور به‏ گروههاي افراطي درز كند اتوبوسهائي را كرايه كند و ما آمادگي داريم تا هزينه آنرا پرداخت نماييم.من از چهره عبد اللّه چنين برداشت كردم كه بخوبي به هدف زده‏ام‏ اينجا بود كه وي اهتمام خود را براي اجراي اين امر آشكار نمود.»

«من همچنين به او گفتم:گويا اهتمام شخصي شاه را در اين مسئله احساس‏ نمي‏كنم،و نتيجه موضوع به تلاش تو بستگي دارد هنگامي كه من موضوع را نزد مسئول خود مطرح نمايم بي‏شك او نظر تو را نسبت به مسئله جويا خواهد شد، آنجا پاسخ تو چه خواهد بود؟».

عبد اللّه لحظه‏اي به خود پيچيد و گفت:«آيا مي‏دانيد كه هزينه‏هاي اتوبوسها بسيار زياد خواهد بود؟بله اين براي ما كاملا مفهوم و روشن است. اينجا بود كه التل تصميم گرفته و گفت:پس با شاه صحبت كن و اگر از من‏ سئوال كرد من موضع شما را تأييد خواهم كرد».

«گفته مي‏شود كه عبد اللّه التل در يادداشتهاي خود ادعا نموده كه با آزادي‏ اسراي يهودي مخالفت ورزيده و در گوش شاه به آرامي گفته كه به درخواست‏ ساسون پاسخ مثبت ندهد،و تمام حقايق را منكر شده با اينكه او خود شخصا اقدام‏ به انتقال و تسليم اسراي يهود به قدس نموده است».

سپس ما به الشونه رسيديم.

البته خبرهائي كه از اسراي موجود در بازداشتگاه المفرق و خدمات ارائه‏ شده به آنها،به دست ما مي‏رسيد بسيار كم بودند ولي تمامي اين منابع خبري بر اين‏ نكته تكيه داشتند كه اسراي ما در رنج و عذاب بسر مي‏برند بنابراين ما نهايت همت‏ و تلاش خود را بكار بستيم تا اسرا را آزاد نمائيم.